..จะเหลือพรุ่งนี้อีกสักกี่วัน?..

เมื่อวันที่ 2 ที่ผ่านมาได้ไป meeting กับชาวคณะมาด้วยล่ะ
พอดีไอ้เจ้าตาลกลับมาจากอเมริกา...เลยได้นัดเจอกันทั้งคณะ
คุยกันสนุกสนาน..ฮาเฮ..ตามประสาคนไม่ธรรมดา...(ว่าแต่มันไม่ธรรมดานี่มันยังไงหว่า?)
ไอ้น้องตาลกลับมาคราวนี้...สวมมาดพ่อค้ามาทีเดียวเชียว
...มันหิ้วนาฬิกาดีเซลมาขายพี่ขายเพื่อนเว้ยเห้ย..
...เสียดาย..เรามันก็คนขี้งกซะด้วย..เลยไม่ได้ซื้อไว้สักเรือน
ทั้งๆ ที่ราคาก็ถูกแสนถูกว่าที่ประเทศไทยแลนด์ตั้งครึ่งนึง
ถ้ามาตอนนาฬิกาเราจะพังนะ...รับรองไม่พลาดที่ซื้อไว้แน่..อิอิ

บรรยากาศวันนั้นก็สนุกดี...ไปเจอกันที่สยาม..ตัดผมรอน้องมัน
พอสักพักน้องตาลมาปั๊บมันก็มานั่งตัดผม..รอเรา..
รอกันไปรอกันมา...สรุปกว่าจะได้กินข้าวกันก็สองทุ่มเข้าไปแระ
แถม..เลือกไปกิน..ชาบู..จริงๆแล้วเราก็อยากกินด้วยแหละ
เลยกลายเป็นว่า...พอไปถึงร้านก็แยกกันนั่ง...T T....จะไปด้วยกันทำไมเนี่ย?
กลายเป็นเราไปสวีทกับแฟนสองคนซะงั้น..เพราะไปนั่งบาร์กันอยู่สองคน

อย่างน้อยก็ได้เห็นเพื่อนอยู่สายตา...
ปิดท้ายด้วยเดินนัดที่สยาม..น้องตาลก็ลากันด้วยการแจกของฝาก
ได้เสื้อควิกซิลเลอร์มาตัว..ไม่กล้าใส่เลย
เพราะเกรงว่าใส่แล้วตะเข็บมันจะปริออกมา...
สงสัยน้องตาลมันจะคิดว่า..พี่ๆ มันผอมเพรียว 555+

meeting ครั้งนี้ ทำให้กลับมาคิดถึงมิตรภาพของพวกเรา
ที่มันยังคงเหมือนเดิม...ทุกครั้งที่เราได้กลับมาเจอกัน
แม้บางอย่างจะเปลี่ยนไปบ้าง เพื่อนบางคนผอมลง
เพื่อนบางคนงกขึ้น...(ซึ่งทุกคนก็รู้ว่าใคร..แอบแซว)..เพื่อนบางคนอ้วนขึ้น
เพื่อนบางคนได้ดี..จนน่าอิจฉา...แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป
ก็ไม่สามารถเปลี่ยนมิตรภาพ..ความผูกพัน..ความสนิทสนม
ที่เรามีให้กันเลย...ถึงแม้...การได้กลับมาเจอกันครั้งนี้
อาจจะเป็นเวลาไม่นานนัก...อาจจะไม่ได้ไปนั่งกินจ๊อย
ไม่ได้นั่งเล่นไพ่..ไม่ได้ไปทะเล...แต่อย่างน้อย...
ก็ได้สัมผัสความรู้สึก...สมัย..ม.ปลายได้เนอะ..นิดนึง

รักพวกแกนะเว้ย...ชาวคณะ...

ป.ล. หวังว่าคราวหน้าที่จะได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตาคงจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานกว่านี้